Sweet Music: Train - Marry Me.

Deze clip is voor iedereen die zich nog in een Valentijnssfeer bevindt (waaronder ik).

Voor iedereen die altijd met het hoofd in de (al dan niet roze) wolken loopt (waaronder ik).

En voor diegene onder ons die gewoon altijd wel te porren is voor wat romantiek (waaronder ik).

Together can never be close enough for me
Feel like I am close enough to you
You wear white and I'll wear out the words I love you
And you're beautiful

--

Promise me you'll always be happy by my side
I promise to sing to you when all the music dies

--

And marry me today and everyday
Marry me if I ever get the nerve to say hello in this cafe
Say you will, say you will marry me

Random Thoughts: Verrassingen!

Verrassingen! Wie houdt er niet van? Van cadeautjes in mooie verpakkingen, van onverwacht lieve woorden of een mooi gebaar. Afkomstig van je moeder, je oma, opa, broer of zus, van je vriend of een vriendin.

Gewoon het feit dat iemand zijn/haar best voor je heeft gedaan. Het gaat er niet om wat het is, hoe het eruit ziet of hoe duur het is geweest. Nee, het gaat om de wetenschap dat iemand ergens tijd in heeft gestoken en de moeite heeft genomen om jou te verrassen!

Morgen ga ik verrast worden, zo is mij vertelt (eigenlijk al een paar weken geleden), ik moet de hele dag vrij houden. Sindsdien zit ik in de zenuwen. Vreemd, want ik hield toch altijd zo van verrassingen?

Ik kan er niets aan doen, van sommige verrassingen word ik nou eenmaal een beetje nerveus.

Die zenuwen worden (denk ik) veroorzaakt door een aantal factoren:

Het onverwachte/onbekende. Het feit dat ik niet weet wat er op zo'n dag gaat gebeuren en dat ik daardoor het gevoel krijg dat ik in het duister tast. 

De twijfels die aan zo'n dag vooraf gaan. Twijfels over werkelijk van alles en nog wat. Bijvoorbeeld: Wat moet ik meenemen, wat heb ik ECHT nodig en wat niet? Wat trek ik aan? Ga ik voor handig en praktisch of toch voor dat leuke, maar vooral niet praktische setje? Ga ik het wel leuk vinden? Wat als ik het he-le-maal niks aan vind?! Kan ik wel leuk en enthousiast genoeg reageren?

Onzekerheid: Eigenlijk zijn al mijn gevoelens en twijfels terug te leiden naar mijn eigen onzekerheid... Niet doen!

En tot slot:  Ik ben nooit een Valentijnsdag-fan geweest. Commercieel gedoe! Geld verspilling! Je hoort elkaar op elke doordeweekse dag lief te hebben, daar heb je Valentijnsdag toch niet voor nodig? Maar omdat ik nu wist dat ik iets kon verwachten op Valentijnsdag, moest ik zelf ook "alles" uit de kast trekken (daar gaan mijn opvattingen en principes!)

Ik besloot een tijdje geleden dat ik alle twijfels en onzekerheden gewoon van me af ging gooien. Ik laat nu alles maar gewoon op mij afkomen en ik zie wel hoe het loopt en wat ik ervan vind.

Ik heb besloten dat ik "gewoon" ga genieten van het feit dat iemand mij lief en leuk genoeg vindt om mij te verrassen.

Verrassingen horen onverwacht en onvoorspelbaar te zijn, en dat maakt ze zo leuk... Toch?! ;-)

Foto's  1 t/m 3: Color me Katie

Foto's 4: Onbekend.



Stapelen op vrijdag: Servies

Het is weer zover: Stapelen op vrijdag! Deze week heb ik gekozen voor verschillende serviesonderdelen in gezellige kleurtjes.

De blauwe en roze bakjes van aardewerk heb ik vorig jaar in een kringloopwinkel gekocht. Ik zag ze en dacht: Die zijn van mij! Het formaat is schattig klein en dan die lekkere zoete kleurtjes! Prachtig!

Het roze bordje is van Blond Amsterdam, net als de vier kleine petit fours bordjes.



Stapelen op vrijdag is een initiatief van Irma, eigenaresse van de blog allemaal kleurtjes. Aanmelden kan via haar.

Notes To Myself

You can have it all.... Just nog all at once.

Tekst: Oprah Winfrey
Foto: Onbekend

Runa's Cottage: Een warm nestje

Wat lijkt me dat lekker... Een nestje om in weg te kruipen. Een veilig en warm plekje. Slapen in een bedje dat iemand met liefde en zorg -voor jou- heeft samengesteld ...en dan vergeten we gewoon heel even het gekriebel en geprik van al dat hooi en stro!



Camille Soulayro

Nadat ik de lamp en kandelaar van Camille Soulayro (waar ik nog steeds he-le-maal verliefd op ben) had gespot op Internet, besloot ik op zoek te gaan naar meer werk van deze Franse styliste. Camille werkt onder andere voor Marie-Claire, maar heeft naast haar werk als styliste ook twee boeken op haar naam staan.

Ik hou van de kleuren die Camille gebruikt en de verwijzing naar Frankrijk die vaak in haar werk terug te vinden is. Alleen al door naar de foto's, en alle gebruikte items te kijken, kan je op de leukste ideetjes voor je eigen huiskamer komen. Mijn favoriet? Deze:

En zoals Camille zelf zegt:

J'aime le merveilleux pouvoir onirique des images...

Of te wel: 

I love the magical and dreamlike power of images...

En daar sluit ik mij helemaal bij aan!

Stapelen op vrijdag: Stofjes

Stapelen? Dat kan met alle denkbare spulletjes en op de meest leuke plekken. Maar vooral: stapelen is leuk! Na het zien van de stapeltjes van Irma en andere bloggers, was mijn interesse in "stapelen op vrijdag" direct gewekt en ik ben dan ook meteen aan de slag gegaan... Met als resultaat: Mijn stapeltje van deze week bestaande uit verschillende lapjes stof.

Klik op de afbeelding voor een vergroting

  

Een aantal lapjes komen bij de kringloop winkel vandaan, maar de meeste lapjes heb ik gekregen van mijn moeder. De rood witte lap heeft een kantje aan de rand en is eigenlijk een gordijntje, maar ik gebruik hem als tafelkleed.

De stapel is, naar mijn mening, nog niet hoog genoeg. Dus ik spaar nog even verder. En misschien kunnen jullie de stapel in de loop van het jaar wel zien groeien! ;-)

Stapelen op vrijdag is een initiatief van Irma, eigenaresse van de blog allemaal kleurtjes. Aanmelden kan via haar.

Om verliefd op te worden: Bijzondere lamp en kandelaar!

Al eerder schreef ik hier over de leuke en mooie dingen die je kunt doen met (oud of vergeten) serviesgoed. Met een beetje creativiteit en heel veel stapelen kunnen onder andere de meest originele lampen ontstaan. Camille Soulayrol (over haar later meer) ging hierin een stapje verder. Het resultaat? Een droom van een (sta)lamp én een prachtige kandelaar! Ik ben spontaan verliefd!

Een roos!

Verrast worden door iemand die je lief is: wat wil je nog meer? Vorige week stond "mijn" vriend( je) onverwacht voor de deur met een prachtig uitziende en heerlijk ruikende roos inclusief lief kaartje. Dat doet mijn meisjeshart smelten en mijn vrouwenhart sneller kloppen!

Een week later begon de roos langzaam zijn blaadjes te verliezen. Sentimenteel als ik ben, heb ik de blaadjes opgevangen en in een mooi glas gedaan, zo kan ik er nog wat langer van genieten! ;-)

Lovely Words: Love

Foto: Onbekend

Runa's Movie Collection: Stardust

Ik heb gisteravond de film Stardust voor de tweede keer gekeken, wat een prachtige film!

Stardust gaat over Tristan Thorne, een jongen van 18 jaar, die verliefd is op Victoria, een meisje dat eigenlijk in een hogere stand leeft, en dus ongeschikt is voor Tristan. Opgeven doet Tristan echter niet, en wanneer hij een vallende ster ziet, beloofd hij Victoria de ster op te zoeken en mee naar haar terug te nemen. Natuurlijk in de hoop om op deze manier haar hart voor zich te winnen. Op de plek aangekomen waar de ster is ingeslagen, ontmoet hij een meisje, Yvaine. Wanneer Tristan erachter komt dat Yvaine de gevallen ster is, besluit hij haar mee terug te nemen naar huis én naar Victoria.

Op hun reis naar Tristan's geboortestad maakt het stel erg veel mee... Iedereen lijkt uit te zijn op Yvaine, haar krachten of de ketting die zij om haar nek draagt.

Maar waar is een ster goed in? Juist, stralen. Gedurende de reis begint Yvaine steeds meer te stralen, begint zij steeds meer te lijken op de ster die zij eens was... En dat allemaal door de jonge Tristan. Blijft Tristan blind voor Yvaine en haar gevoelens? Kiest hij voor de oppervlakkige Victoria of de stralende Yvaine? Om daarachter te komen moet je de film toch echt een keertje zelf bekijken! ;-)

Het mooiste filmmoment - voor mij - is wanneer Tristan in een muis is verandert door een heks en opgesloten zit in een kooitje. Yvaine grijpt dat moment aan om hem te vertellen wat ze voor hem voelt...

"You know when I said I knew little about love? That wasn't true. I know a lot about love. I've seen it, centuries and centuries of it, and it was the only thing that made watching your world bearable. All those wars. Pain, lies, hate... It made me want to turn away and never look down again. But when I see the way that mankind loves... You could search to the furthest reaches of the universe and never find anything more beautiful. So yes, I know that love is unconditional. But I also know that it can be unpredictable, unexpected, uncontrollable, unbearable and strangely easy to mistake for loathing, and... What I'm trying to say, Tristan is... I think I love you. Is this love, Tristan? I never imagined I'd know it for myself. My heart... It feels like my chest can barely contain it. Like it's trying to escape because it doesn't belong to me any more. It belongs to you. And if you wanted it, I'd wish for nothing in exchange - no gifts. No goods. No demonstrations of devotion. Nothing but knowing you loved me too. Just your heart, in exchange for mine."

Golden Globes 2011: De jurken!

Als ik ergens gek op ben, dan zijn het jurken. Ik kan helemaal weg dromen bij mooie galajurken, lieve baljurkjes, prachtige trouwjurken en bijzondere accessoires. Ik kan er niks aan doen, maar voordat ik het weet ben ik weer dat meisje van vroeger.

Nu dat ik thuis ben met de griep, stond mij dan ook maar één ding te doen: de Golden Globe jurken van 2011 bekijken, één voor één! Er zijn een aantal vrouwen die mij erg blij hebben gemaakt, terwijl andere vrouwen mij een beetje teleurstelden, zoals Megan Fox (die ik bijna niet terug herkende door het vele afvallen, jammer!) en Angelina Jolie (in een iet wat truttige jurk, vind ik, terwijl ieder ander er erg over te spreken is).

Hieronder mijn meest favoriete jurken:

Klik op de afbeelding voor een vergroting

De zwangere Natalie Portman in Victor & Rolf

Scarlett Johansson in Ellie Saab

Dianna Agron in J. Mendel

Sarah Hyland in Max Azria Atelier

Anne Hathaway in Armani Privé.

Klik op de afbeelding voor een vergroting

Olivia Wilde in Marchesa

Eva Longoria in Zac Posen

Amy Adams in Marchesa

Julianne Hough in Marchesa

De mooiste koppels: 

Brad Pitt & Angelina Jolie

Michael Douglas & Catherine Zeta Jones

De mooiste details:

De onderrokken en high heels van Olivia Wilde

De rugdecolleté van Eva Longoria

Blond Amsterdam (bijna) 10 jaar!

Het is bijna zover: Blond Amsterdam is jarig! Wanneer heel Nederland in de ban is van Valentijnsdag mogen de twee Brabantse blonde ontwerpers een heel ander feestje vieren... Want op 14 februari bestaat Blond Amsterdam 10 jaar!

Ik vraag me af hoe het leven van de twee meiden er 10 jaar geleden uitzag, er zal vast veel veranderd zijn in de tussentijd. Ze zijn ouder, wijzer en... bekender. Ze hebben hun eigen winkel en hun assortiment is gegroeid. Zouden ze dit succes 10 jaar geleden verwacht hebben? Persoonlijk denk ik van niet, waarschijnlijk was succes en een eventuele doorbraak iets waarvan ze alleen maar konden dromen.
En nu is hun droom werkelijkheid geworden... Wat is er mooier dan dat mensen jouw servies sparen? Dat mensen genieten van een kopje thee uit jouw bekers en eten van jouw borden? Dat er geslapen wordt onder jouw dekbedden en gedroomd wordt op jouw kussens? Wat is er mooier dan dat jouw creaties geassocieerd worden met vrolijkheid en gezelligheid? Niets toch?!

Greetz.nl interviewde de meiden van Blond Amsterdam, hun uitleg over het ontstaan van Blond is als volgt: "Na onze opleiding aan de Kunstacademie kwamen we via een wederzijdse vriend pas met elkaar in contact. We deelden de passie voor schilderen en zijn bijna 10 jaar geleden begonnen met schilderen in een klein atelier aan de Amsterdamse Spuistraat. Mensen die langs ons atelier liepen wilden graag zien wat we aan het maken waren en reageerde erg enthousiast. Zodoende hebben we er een atelier/winkel van gemaakt. In het begin schilderden we vooral veel aardewerk en schilderijen in opdracht. Na een samenwerking met Maggi zijn we met onze huidige producent in aanmerking gekomen die ons servies in productie heeft genomen."

Op zaterdag 12 februari geeft Blond een feestje, waarbij iedereen welkom is in de winkel in Amsterdam. Vrijhouden dus!

Special Picture: Fanny Train

Klik op de afbeelding voor een vergroting

Al eerder schreef ik een bericht over de getalenteerde fotograaf Jean Michel Berts. De bovenstaande foto is, zoals misschien wel te zien is, ook door hem genomen. Prachtig: het grote raam, de lichtval, het plafond, de gedekte tafeltjes, de pose van de danseres en haar dromerige jurk.

Lees ook mijn andere bericht voor nog meer informatie en foto's van deze fotograaf.

Runa's Cottage: Een hobbykamer / crafting corner

Deze wintermaanden ben ik een beetje aan het experimenteren met naaien, breien en haken... Kopje thee erbij, verwarming aan en dan lekker een beetje uitproberen: Heerlijk!

Het één gaat mij beter af dan het ander en ik moet nog veel leren. Het breien gaat prima (ik was vorige maand helemaal trots toen ik had "geleerd" hoe je een steek moest terughalen), maar het haken gaat mij veel minder goed af (ookal lijkt het heel simpel, ik moet geregeld even hulp inschakelen). Ik zou zo graag allemaal lapjes willen haken, waarvan ik dan een lappendeken kan maken, maar dat zit er voorlopig nog niet in, ben ik bang.

Hobby's zijn leuk, maar het brengt wel veel extra "rotzooi" met zich mee... Naald en draad, naaimachine, wol, breipennen, haakpennen, stofjes, knopen en ga zo maar door. En dan tel ik mijn schilderspullen en kralenverzameling er nog niet eens bij op! Waar laat je het?

Wat mij heerlijk lijkt is een hobbykamer, waar je alle "troep" gewoon kan laten liggen.Nu moet ik alles achter mijn kont opruimen, maar een hobbykamertje lijkt mij ideaal. Een lichte ruimte, pasteltinten, een romantische sfeertje, bloemen in de vensterbank en vooral: al mijn troepjes en creatieve uitspattingen op één plek om mij heen verzameld.

Foto's: Onbekend.

Notes To Myself

Foto: Onbekend

Chocolade, Chocolat, Chocolate, Schokolade

Alles wat niet mag, is aantrekkelijker. Alles wat verboden is, is onweerstaanbaar. Ik mag geen chocolade, dat is een regel die ik mijzelf heb opgelegd. Geen chocolade, want anders... (Kom ik onder de puistjes en rode vlekjes te zitten, mijn gezicht ziet er binnen een paar tellen heel onrustig uit. Dat betekent: Meer onzekerheid en meer make-up... Tegen beide zeg ik: Liever niet!)

Chocolade vond ik altijd het lekkerste wat er was, ik kon er niet van afblijven. Er was een tijd waarin ik
zoveel chocolade kon eten als ik wilde, er was een tijd zonder regel. Een periode waarin ik van veel verschillende soorten chocolade heb mogen snoepen.
Maar ook toen ik in een langdurende ontkenningsfase zat, ("wat een onzin" zei ik tegen mezelf  "ik krijg ECHT geen puisten van chocolade hoor!"), had ik vele genotmomentjes met meneer Chocola. Een tijd waarvan ik nu alleen nog maar kan dromen.

Nu dat het een regel is, nu dat ik geen chocolade meer mag, moet ik mijzelf regelmatig toespreken of op de vingers tikken. Ik probeer het stemmetje in mijn hoofd, dat me verteld waar ik trek in heb (Chocola! Chocola! Chocola!) te negeren. Ik probeer aan andere dingen te denken of ik eet iets anders (wat ik wel lekker vind, maar lang niet zo lekker als...)! Ik weersta het stemmetje en het bijkomende verlangen, keer op keer.

Desondanks gebeurd het regelmatig dat mijn fantasie op hol slaat en voordat ik het weet spoken de bonbons en Belgische pralines door mijn hoofd, dansen de chocoladerepen (melk, puur, met of zonder noten) de salsa, en het zeebanket de tango. De reepjes Merci hebben zichzelf uit hun verpakkingen bevrijdt en de stukken côte d’or vliegen om mijn oren. Meerdere aardbeien dippen zichzelf in een grote chocoladefontein, het regent chocolademousse en ikzelf zwem in de chocolademelk.

Tegelijkertijd zie ik in gedachten hoe ik de verpakking van een chocoladereep afscheur, hoor ik het ritselen van het papier, ruik ik de bittere lucht die zich verspreidt door mijn neus en proef ik de bekende smaak al in mond... Ik geef me bijna over aan deze grotere en sterkere macht...

Zelfs de boeken Chocolat en Rode Schoenen (van Joanne Harris) en Charlie and the chocolate factory (Roald Dahl) zijn voor mij onweerstaanbaar, net zoals de verfilmingen, die overheerlijke bestsellers zijn geworden.

Chocolade is voor mij: Een verboden gebied, mijn verboden vrucht, een groot verlangen, een hemels moment, het paradijs op aarde, mijn eerste liefde, een zucht van genot, het lekkerste wat er is, een moment van ontspanning, een beloning, een troost, een vriend, geluk. Chocolade is voor mij een behoefte, het is een levensmiddel, een must.

En nu dat ik dit geschreven heb, schreeuwt het stemmetje in mijn hoofd (Chocola!) en neemt mijn fantasie me mee naar een heel andere wereld...

Afbeeldingen: Onbekend

Some things I'd like to say....

Deze zeer indrukwekkende clip laat zien hoe een man wakker wordt op straat, en ziet dat iemand 20 dollar bij hem heeft achter gelaten. In plaats van eten, drinken of kleding koopt de man een whiteboard. Op het whiteboard schrijft hij verschillende boodschappen...  "I have some things I'd like to say, there is a lot going on in the world that you may not know about."
In alle rust loopt of staat hij vervolgens langs wegen, winkelstraten, gebouwen en andere bezienswaardigheden, met het whiteboard in zijn handen.

In de clip worden verschillende onderwerpen aangekaart, waaronder: de walvissenjacht, het Amerikaanse leger, de oorlog in Irak, discriminatie etc. Kortom een clip met niet één, maar meerdere boodschappen! Wat dacht je bijvoorbeeld van uitspraken als:

"The reason we have two ears and 1 mouth is so we can listen more than speak."

"No one gets to pick where or when they are born. Why should they be discriminated against of it?"
"Believing that every Arab is a terrorist is like believing that every American is a prostitute."

Ik kan zo nog wel even doorgaan... Ben je echter benieuwd naar de hele clip en de boodschappen die hierin worden overgedragen? Zie dan het filmpje hieronder.

"You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one."

Lovely Words

Everywhere I look, and most of the time I look,

I see photographs.

Tekst: Bert Hardy

Foto: Onbekend.

Special Picture: 2011

Foto: Flickr. Ciel Photography.

Runa's 2010 in vogelvlucht...

Afgelopen vrijdag keek ik, in een sentimentele bui, terug op het jaar 2010. Bij de tekst die ik geschreven heb, horen echter ook foto's, heel veel foto's.Gelukkig ben ik gedurende het hele jaar genoeg in de weer met mijn camera, dus de onderstaande collages waren snel gevuld!

Ik hoop overigens dat de uitleg onder de collages een beetje duidelijk is! Ohja, de foto's van Ilse DeLange, Miss Montreal en Blof heb ik helaas van het Internet moeten plukken.



Klik s.v.p op de afbeelding voor een vergroting

Eerste rij: Blond. Mijn hond (verstopt in de tuin). Mijn eerste ritje op de motor. Frankrijk.  Tweede rij: Alle uitstapjes op een rijtje. Runa-licious. Miss Montreal. Derde rij: De terug gevonden vriend (hij en ik, alleen dan een stukje jonger én blonder). Eat Pray Love. Ilse DeLange. Frankrijk en nog meer Blond.

Klik s.v.p op de afbeelding voor een vergroting

Eerste rij: Mijn vogel Pip. De Logée eend. Diploma Getuigschrift. Mijn hond (alweer 10 jaar). Diploma uitreiking: speech. Tweede rij: Lieve kaartjes van lieve mensen (i.v.m het behalen van mijn diploma). Eat Pray Love bioscoop kaartje. Blof.  Frankrijk. Gefeliciteerd! Acda en de Munnik. Blond

Klik s.v.p op de afbeelding voor een vergroting

Eerste rij: Frankrijk. Vogel Pip (in een vreemde positie). Tunesië. Kane in Carré. Kerst in huis. Tweede rij: Carré by night. Eten in Tunesië (couscous!). Onze witte tuin.

Random Thoughts: 2010

Nog een paar uurtjes en dan is het zover: We gaan het nieuwe jaar inluiden met een feestje, inclusief oma's erwtensoep (één van onze familietraditie), appelflappen, oliebollen, berlinerbollen, andere lekkere hapjes en natuurlijk champagne- en vuurwerk!

We bereiden ons voor op vanavond en vannacht, we tellen de uurtjes af en in de tussentijd sta ik een moment stil bij het afgelopen jaar: 

Wat er gebeurd is;

Wie ik ontmoet heb;

De mensen die weggingen;

Wat ik heb geleerd;

De leuke- en minder leuke ervaringen;

Wat ik heb afgesloten en heb opgestart.

Voor mij was het jaar 2010 het jaar waarin:

- Ik heel veel stress, paniek en onzekerheid voelde vanwege mijn afstuderen.
- Alles (alle stress, de gemiste afspraken met vrienden en familie, de slapeloze nachten, de tranen en al het zweet) werd beloond met een HBO diploma.
- Ik mijzelf officieel "Pedagoog" mocht gaan noemen.
- Ik heel veel twijfels voelde: Een vervolgopleiding of werken?
- Mijn broertje zijn (voortgezet onderwijs) diploma haalde.
- Ik heel veel sollicitatie brieven heb geschreven.
- We een eendje hebben gered, die vervolgens een nachtje moest blijven logeren.
- Mijn beste vriendin moeder werd en ik verliefd werd op haar zoontje.
- Ik een vogeltje kreeg voor mijn verjaardag en mijn hond 10 jaar werd!
- Ik een fantastische periode heb mogen doorbrengen in Tunesië. Een prachtig land dat mij nieuwe vrienden heeft gebracht, waar ik heb mogen genieten van een geheel andere cultuur en heerlijk heb gegeten. Kortom: een ervaring om nooit te vergeten.
- Ik op vakantie ging naar Frankrijk. Een heerlijke week vol wandelingen over stranden en kliffen en kamperen in een tentje met uitzicht op de ruige, zilte zee.
- Ik heel veel Nederlandse artiesten (puur toeval, bedenk ik me nu!) live heb mogen zien én horen: Ilse DeLange, Miss Montreal, Acda en de Munnik, Blof en als ultieme afsluiter: Kane!
- Ik voor het eerst een ritje op de motor heb gemaakt (achterop hoor!), wat een kick!
- Ik, elke dag weer, helemaal vrolijk werd van mijn Blond-Amsterdam verzameling, die ik het afgelopen jaar bovendien erg heb mogen uitbreiden (ik ben begonnen in december 2009).
- Ik allerlei creatieve uitspattingen had.
- Ik erg genoot in de bioscoop van Julia Roberts in "Eat, Pray, Love"
- Ik "Runa-licious" opstartte.
- Ik mocht genieten van een vrouwenweekendje  in een Wellness Hotel.
- Ik een "verloren" vriend terug vond.
- Ik van diezelfde vriend te horen kreeg dat hij "meer voelde dan alleen vriendschap".
- Ik gezoend werd... Door diezelfde vriend!
- We een witte kerst hadden en het binnenshuis héél gezellig maakten.

Als ik op het afgelopen jaar terugkijk, kan ik niet anders zeggen dan dat het een mooi jaar was, ik wens met heel mijn hart dat het aankomende jaar net zo mooi zal worden.

We zullen zien...

Wat 2011 ons gaat brengen.
Welke ervaringen we gaan op doen.

Welke mensen we gaan ontmoeten.

Welke plekken we gaan bezoeken.
En bovendien: Welke wegen we in gaan slaan.

Runa's Cottage: Een knus tentje!

Vroeger was het één van mijn favoriete bezigheden: Binnenshuis tentjes opzetten... Met tafels, stoelen of een bed, en natuurlijk heel veel lakens en andere doeken.

Samen met een vriendje of vriendinnetje of alleen.

En altijd, echt altijd op de meest onhandige plekken.

En de kunst was dan om het in het tentje zo gezellig mogelijk te maken... Met kussens, poppen en knuffels.

Wanneer het tentje eenmaal naar tevredenheid was, kon ik er uren in vertoeven: Vol trots en tevredenheid.

 

Soms zou ik willen dat ik weer een tijdje kon doorbrengen in een zelfgemaakt tentje: Warm, knus, veilig en gezellig.

Alle andere dingen even vergeten. Met het besef dat alles door gaat, maar dat in jouw tentje de tijd even stilstaat.

Foto's: Onbekend

Notes To Myself

Christmas Wish: Laugh & Love

De boodschap die ik dit jaar in de kerstkaartjes heb geschreven luidt:

Laugh as much as you breathe,

And love as long as you live.

Het is een boodschap die ik graag aan de lieve mensen om mij heen wil meegeven... Het kan een aanleiding zijn om even terug te blikken op het afgelopen jaar, maar het is vooral een mooi voornemen voor het aankomende jaar.

Als we allemaal wat vaker lachen (een glimlach, een schaterlach, een liefdevolle lach, een slappe lach of een simpel binnepretje) en wanneer we elkaar allemaal liefhebben (jong- en oud, in voor- en tegenspoed, door dik- en dun) dan wordt 2011 gegarandeerd een heel mooi jaar!

Foto: Onbekend